Şirazemiz mi Kaydı, Dengemiz mi Bozuldu? Fatih Bozoğlu İle Sokağın Sesi 78. Bölüm

VİDEO İZLE

Şu gördüğünüz dağ keçisine dikkatle bakın…

İncecik bir dalın üzerinde, dört ayağıyla neredeyse imkânsız görünen bir denge kurmuş. Ne bir korku, ne bir telaş. Sanki yerçekimi onun için geçerli değilmiş gibi.

Oysa milyonlarca yıldır bütün canlıları yeryüzüne bağlayan aynı fizik yasası onu da aşağıya çekiyor.

Peki nasıl oluyor da düşmüyor?

Aslını sorarsanız yanıtı çok basit; doğa, canlılara yerçekimini yenmeyi değil, onunla yaşamayı öğretir değil mi?

Dikkatlice izleyin lütfen. Kasları, sinirleri, gözleri ve iç kulağındaki denge sistemi, farkına bile varmadığımız olağanüstü bir uyum içinde çalışıyor.

Bir an düşünün…

Gezegenler dönüyor, okyanuslar yükselip alçalıyor, kalbimiz atıyor, kanımız dolaşıyor. Evrenin hiçbir köşesinde mutlak bir hareketsizlik yok.

Peki bu ne anlama geliyor?

Demek ki denge, hiçbir şeyin hareket etmemesi değil; hareketin içinde ayakta kalabilmek.

Antik çağın büyük düşünürlerinden Herakleitos, evreni sürekli değişim içinde ele almıştı. Karşıtlıkların birbirini yok etmek yerine bir bütünün parçaları olabileceğini anlatmıştı. Yayın kirişiyle telinin birbirine karşı uyguladığı kuvvetler gibi…

Birbirine karşı duran kuvvetler, aynı zamanda bir uyum yaratabilir.

Ama ölçü kaybolursa, o tel kopar ve kaos başlar.

İnsan da toplum da devlet de biraz böyledir. Kaostan düzene geçmek bir süreçtir ve dengeyi gerektirir. Birbirinden farklı düşüncelerin, çıkarların, inançların ve ihtiyaçların aynı hayatın içinde var olabilmesi, o görünmez dengeye bağlıdır.

Ve insanlık, binlerce yıldır bu görünmez düzenin sırrını arıyor.

Herodot’un memleketi, Halikarnas Balıkçısı’nın cenneti, Kedilerin ve köpeklerin bile arkadaş oluğu,

Dünyanın en güzel yeri Bodrum’dan Merhaba…

İşte 32 kısım tekmili birden Fatih Bozoğlu ile Sokağın Sesi’ne başlıyoruz…

 

TANRI’NIN TERAZİSİNDEN İNSANIN VİCDANINA…

Eski Mısır mitolojisinde, insan öldüğünde kalbi bir terazinin kefesine, diğer kefeye ise hakikati, düzeni ve adaleti temsil eden Maat’ın tüyü konulurdu.

Bu, elbette bilimsel bir gerçek değil; insanın adalet arayışını anlatan güçlü bir mitolojik semboldü. Düşünebiliyor musunuz? Binlerce yıl önce insanlar, insanın değerini servetiyle, makamıyla, gücüyle değil, kalbinin ağırlığıyla anlatan bir hikâye yaratmışlardı.

Bugün ise terazinin kefesine vicdan yerine parayı, makamı, nüfuzu ve gücü koyuyoruz. Sonra da adaletin terazisi neden şaştı diye hayıflanıyoruz.

Çember, terazi, merkez ve karşıt kutuplar, insanın kendisini ve evrendeki yerini anlamaya çalışmasının sembolleri olarak karşımıza çıkar. Çemberin merkezini düşünün. Merkez olmadan çevreyi tanımlayamazsınız. Ama çevre olmadan da merkezin anlamı kalmaz. İnsanın da bir merkezi vardır. Kimi buna vicdan der, kimi ahlak, kimi akıl, kimi de irade…

Ben buna insanın şirazesi diyorum.

Eskiler, düzeni bozulan, ölçüsünü kaybeden şeyler için “Şirazesi kaydı!” derlerdi. Şiraze, eski kitapların sayfalarını bir arada tutan bağdır. O bağ gevşediğinde sayfalar dağılır, kitabın bütünlüğü bozulur. Bir toplumu bir arada tutan bağlar da vardır. Güven, vicdan, adalet, saygı, sevgi ve birbirinin hakkını gözetme duygusu…

Peki ya bu bağlar koparsa?

ANADOLU’NUN BİLGELİĞİNDE DENGE

Anadolu, binlerce yıldır uygarlıkların, inançların ve düşüncelerin birbirine dokunduğu bir coğrafya. Luvilerden Hititlere, Antik Yunan düşüncesinden Alevi-Bektaşi geleneğine uzanan bu topraklarda insan, doğa, düzen ve adalet üzerine çok farklı anlayışlar gelişti. Bodrum özelinde de “kedileri ve köpeklerin bile arkadaş olduğu” tanımlamasıyla, “hoşgörünün merkezi” olarak kabul etmiyor muyuz?

Luvilerin inanç dünyasını bütün ayrıntılarıyla bilmiyoruz. Ancak Anadolu’nun eski uygarlıklarında doğa güçlerinin, mevsimlerin, bereketin ve kozmik düzenin önemli bir yer tuttuğunu biliyoruz. Alevi-Bektaşi geleneğinde ise rızalık kavramı çok değerlidir. Yalnızca kişinin kendisinden hoşnut olması değil, başkasının hakkını gözetmesi, yaptığı işin sorumluluğunu taşıması ve gönül kırmamasıdır. “Eline, beline, diline sahip ol” öğüdü de insanın kendi davranışlarına sınır koyabilmesinin önemini hatırlatır.

(Her ne kadar son dönemde özellikle siyasetçilerin ve hatta toplumun büyük bölümünün tutamadığı bir öğüt olsa da. Havlucu var, Sarıgül var Bakan var bakmayan var, var oğlu var.)

Tahtacı topluluklarının ormanla kurdukları tarihsel ve kültürel ilişkiyi düşünün. O inanışa veya geleneğe göre ağaç sadece kesilecek bir odun, toprak yalnızca satılacak bir mülk değildir. Tahtacı geleneğine göre orman, yaşamın, emeğin ve kültürel belleğin bir parçasıdır. Dünyanın başka coğrafyalarında da benzer duyarlılıklar vardır. Farklı Yerli Amerikan halklarının kimi geleneklerinde insanın doğayla karşılıklı sorumluluk içinde yaşaması gerektiği düşüncesi öne çıkar.

Elbette bu toplulukların hepsi aynı inanca, aynı dünya görüşüne sahip değildir. Ama farklı kültürlerde ortak bir uyarı buluruz: İnsanın gücü sınırsız değildir. Doğaya, topluma ve başka insanlara karşı sorumluluğumuz vardır. Anadolu’nun bilgeliğinde ölçü, yalnızca ne kadar alacağımızı bilmek değil, nerede duracağımızı da bilmektir.

İşte galiba biz en çok nerede duracağımızı unuttuk.

AHLAKIN ŞİRAZESİ KAYARSA…

Örneğin herhangi bir ülkede bir siyasetçinin yolsuzluk yapması ya da ahlaka aykırı taciz, tecavüz vs. cürmünü işlemesi çok önemli bir haberdir. Yer yerinden oynar, kaos çıkar. İkincisi kez duyulursa bu bir skandaldır. Üçüncüsünde insanlar manalı manalı başını sallar. Dördüncüsünde televizyonun kanalını değiştirir.

Beşincisinde artık kimse şaşırmaz! Alışır…

Size yakın bir geçmişten bir anektod anımsatmak isterim. Acı acı gülümseyeceksiniz.

17 Şubat 1990 tarihinde dönemde teğmen olan Murat Şeref Baba, Cumhurbaşkanı Turgut Özal’a “Sizin Cumhurbaşkanı olmanıza alışamadım” şeklinde bir telgraf göndermiştir. Özal ise bu ve benzeri eleştirilere “Alışırsınız, alışırsınız” sözüyle karşılık vermiştir. Telgrafı çeken Teğmen Murat Şeref Baba, ordudan uzaklaştırılmış ve daha sonra avukat olmuştur; bu söz ise Türk siyasi hayatında kalıplaşarak zamanla farklı bağlamlarda da kullanılmaya devam etmiştir…

Özal’ın “Alışırsınız, Alışırsınız…” dediği gibi. İşte bir toplumun ahlaki dengesi tam da burada bozulmaya başlar. Hırsızlık ortadan kalktığı için değil, hırsızlığa duyulan öfkenin ortadan kalktığı için ahlaki denge bozulur…

Yolsuzluk iddialarına alışırız. Liyakatsiz atamalara alışırız. Siyasetçinin dün söylediğini bugün inkâr etmesine alışırız. Hakaretin siyaset, tehdidin güç gösterisi, yalakalığın sadakat sayılmasına alışırız. Çocuklara tecavüz edilmesine, 10 yaşındaki kızların evlendirilmesine bile alışırız. Öyle bir noktaya geliriz ki dürüst insanı takdir etmek yerine onun dürüstlüğüne şaşırmaya başlarız.

Birileri kamu malını kendi malı gibi kullanır, birileri bunu görmezden gelir. Birileri hak etmediği makama oturur, birileri o makamın önünde eğilir. Sonra hep birlikte gençlere ahlak dersi vermeye kalkarız.

Ne büyük çelişki!

Çocuklarımıza doğru söylemeyi öğütlerken siyasetçinin yalanını tuttuğumuz partiye göre mazur görürüz. Hırsızlığı kötülerken hırsızlıkla suçlanan kişi bizden biriyse hemen savunmaya geçeriz. Adalet isterken yalnızca kendi tarafımız için adalet talep ederiz.

Oysa adalet, yalnızca bizim kapımızı çaldığında hatırlanacak bir misafir değildir. Bir ülkede suçun kendisinden çok, suçu kimin işlediği tartışılıyorsa orada ahlaki terazi çoktan şaşmıştır. Burada önemli bir ayrımı unutmamak gerekir. Hakkında iddia bulunan herkes suçlu değildir. Suçun varlığına bağımsız yargı, hukuka uygun delillerle karar verir.

Ama masumiyet karinesiyle cezasızlık da aynı şey değildir!

Hukuk, hem suçsuzun hakkını korumak hem de suçu kanıtlanan kişiden hesap sormak için vardır. Bir ülkede hukukun terazisi kişiye, makama, partiye göre değişiyorsa yalnızca adalet değil, toplumun birbirine duyduğu güven de sarsılır.

EN TEHLİKELİ HASTALIK: ALIŞMAK

Bir zamanlar bir yolsuzluk, doğa katliam ya da ahlaksızlık içeren bir haber karşısında ayağa kalkan toplum, bugün aynı haberi kahvesinden bir yudum alarak izliyorsa düşünmek gerekir. Yoksulluğa alışıyoruz. Haksızlığa alışıyoruz. Şiddete, ölümlere, doğanın talan edilmesine alışıyoruz.

Bir ormanın talan edilerek, vahşice kesildiğinde üzülüyoruz. İkincisinde öfkeleniyoruz. Üçüncüsünde yalnızca kaç hektar ormanın yok olduğunu soruyoruz.

Bir kadın öldürüldüğünde kahroluyoruz. Sonraki cinayetlerde haberlerin arasına sıkıştırılmış birkaç cümleyle yetiniyoruz. Kadın cinayetleri sadece bir sayıdan ibaret kalıyor ne yazıkki…

İnsanın acıya alışması her zaman acının hafiflemesi anlamına gelmez ki bana göre bu vicdanın yorulmasıdır. Daha da kötüsü, ahlaksızlığın normalleştiği yerde ahlaklı davranmak neredeyse bir cesaret gösterisine dönüşür.

Doğada dengesini kaybeden bir canlı düşebilir. Ama toplumlar bir anda yere çakılmaz. Önce sözcüklerin anlamı değişir. Sonra değerler aşınır. Ardından insanlar, dün utandıkları davranışları bugün savunmaya başlar. Ve en sonunda utanması gerekenler başları dik dolaşırken dürüst insanlar kendilerini açıklamak zorunda kalır.

İşte o gün yalnızca şirazemiz kaymaz…

Kitabın sayfaları dağılır, hikâyenin kahramanları değişir, kötüler alkışlanırken iyiler sessizliğe mahkûm edilir.

Bir toplumun şirazesi, kötüler kötülük yaptığı için değil, iyiler kötülüğe alıştığı zaman kayar.

Ama bütün bunları anlatırken kendi payımızı da unutmayalım. Çünkü bir ülkenin dengesini yalnızca kötüler ve ahlaksızlar bozmaz. Yanlışa yanlış diyemeyen, kendi çıkarı için susan, başkasına yapılan haksızlığı görmezden gelen herkes o terazinin bir kefesine bir şey koyar.

Sorarım size, bir düşünün lütfen;

Biz ne zamandır yanlışlara karşı çıkmaktan vazgeçip yanlış yapanların kimliğine bakmaya başladık? Ve ne zaman dürüstlüğü sıradan bir insanlık görevi olmaktan çıkarıp kahramanlık saymaya başladık?

İNSANIN DENGESİ BOZULUNCA…

Bir ülkenin dengesini kaybettiğini anlamak için yıllarca yaşamak, gözlemlemek, düşünmek gerekebilir. Oysa insanın kendi dengesini kaybetmesi için birkaç saniye yeterliymiş.

Bunu geçtiğimiz günlerde yaşayarak öğrendim.

Önce sağ kulağımda bir tıkanıklık ve işitme kaybı hissettim. Ardından uğultu, seslerde bozulma ve baş dönmesi başladı. Ayağa kalktığımda, yürümeye çalıştığımda, o güne kadar hiç düşünmeden yaptığım hareketlerin ne kadar hassas bir sistemin yardımıyla gerçekleştiğini fark ettim. Öyle ki bastığım yeri bilemeyecek kadar dengem bozulmuştu.

İnsanın iki ayağının üzerinde durabilmesi ne kadar sıradan görünüyormuş meğer!

Oysa gözlerimiz, kaslarımız, eklemlerimiz, beynimiz ve iç kulağımızdaki denge organları sürekli bilgi alışverişi yapıyor. Bu sistemlerin uyumu bozulduğunda dünya dönüyormuş gibi hissedebiliyor, yürürken kendimizi güvende hissetmeyebiliyoruz.

Benim yaşadığım işitme kaybı ve denge bozukluğu da günlük hayatımın akışını bir anda değiştirdi.

İşte bu nedenle Bodrum Devlet Hastanesi’ne başvurdum.

BODRUM DEVLET HASTANESİ’NDE BİR SAĞLIK YOLCULUĞU

Öncelikle çok değerli dostum, Bodrum Devlet Hastanesi’nin eski başhekimi Kulak Burun Boğaz Uzmanı Op. Dr. Oğuz Şahin’i aradım. Hastanedeki görevinden emekli olduğunu, meslek yaşamına özel bir hastanede devam edeceğini söyledi.

Dr.Oğuz Şahin, görev yaptığı yıllar boyunca herkese eşit mesafede durmaya özen gösteren, iletişiminde ölçüyü koruyan, dengeyi hiç bozmayan, deneyimli bir hekim ve yöneticiydi. Yeni çalışma hayatında da başarılı olacağından hiç kuşkum yok.

Beni Bodrum Devlet Hastanesi Kulak Burun Boğaz Hastalıkları Bölümü’nde görev yapan meslektaşı Op. Dr. Nasır Ordubadlı’ya yönlendirdi.

Rahatsızlığım aciliyet taşıdığı için kendisine kısa sürede ulaşabildim. Ayrıntılı bir muayene yaptı. Şikâyetlerimi dikkatle dinledi ve karşı karşıya olduğum durumu anlayabileceğim bir dille, tek tek anlattı.

Hani hekimlerin kendilerine özgü bir dili vardır ya… İşte bu nedenle özellikle söylüyorum. Hastanın anlayabileceği şekilde konuşmak, onun kaygılarını azaltmak da hekimliğin önemli bir parçası.

Ardından beni Bodrum Devlet Hastanesi bünyesindeki Odyometri, yani işitme testi birimine yönlendirdi.

Burada küçük ama yararlı bir bilgi paylaşayım. Odyometri birimine doğrudan MHRS üzerinden randevu alınmıyor. Öncelikle MHRS veya Alo 182 aracılığıyla Kulak Burun Boğaz Polikliniği’nden randevu almanız gerekiyor. Uzman hekimin muayenesi sonrasında gerekli görülürse işitme testi için yönlendirme yapılıyor.

KBB Polikliniği’ndeki güler yüzlü hemşire işlemlerimi kısa sürede tamamladı. Odyometri biriminde ise oldukça ayrıntılı bir işitme testi gerçekleştirildi. Görevli sağlık çalışanlarının işlerine gösterdikleri özen ve hastaya yaklaşımları da insana güven veriyordu.

Test sonuçlarını değerlendiren Op. Dr. Nasır Ordubadlı, işitmemde önemli bir sorun bulunduğunu belirterek tedavinin bir parçası olarak hiperbarik oksijen uygulamasının değerlendirilmesi için beni ilgili birime yönlendirdi.

BODRUM’DA ÇOK ÖNEMLİ BİR SAĞLIK MERKEZİ

İşin ilginç yanı, yıllar önce Bodrum’da bir Hiperbarik Oksijen Tedavi Merkezi kurulacağını haberleştirmiştim. O gün bu merkezin bir gün benim de ihtiyaç duyabileceğim bir sağlık hizmeti sunacağını hiç düşünmemiştim doğrusu. Gazetecilik böyle bir şey işte; Yıllar önce haberini yaptığınız bir kurumun kapısından, günün birinde hasta olarak girebiliyorsunuz.

Bodrum Devlet Hastanesi Sualtı Hekimliği ve Hiperbarik Tıp Birimi’nde görev yapan Uzm. Dr. Nisa Örmeci ile tanıştım.

Nisa Örmeci’nin yaklaşımında özellikle dikkatimi çeken, tedaviye başlamadan önce gösterdiği titizlik oldu. Geçmiş sağlık sorunlarımı, kalp rahatsızlıklarımla ilgili öykümü ve kullandığım ilaçları ayrıntılı biçimde değerlendirdi.

Ardından 2024 yılında çekilmiş bir tomografide akciğerimde görülen bir lekeyi fark etti. Hiperbarik oksijen tedavisi öncesinde risk oluşturabilecek bir durum bulunup bulunmadığını değerlendirmek amacıyla yeni bir tomografi istedi. Neyse ki yapılan değerlendirmede tedaviye engel oluşturacak bir sorun saptanmadı.

İşte burada hekimliğin çok önemli bir yönünü bir kez daha gördüm.

İyi hekimlik yalnızca hastalığı tedavi etmek değil, tedaviye başlamadan önce hastayı koruyabilmektir de…

Uzm. Dr. Nisa Örmeci, bütün sorularımı sabırla yanıtladı. Yapılacak işlemleri, tedavinin amacını ve dikkat edilmesi gerekenleri anlaşılır bir dille anlattı.

Elbette gazetecilik refleksim de devreye girdi. Kendisine Bodrum Devlet Hastanesi’nin hiperbarik oksijen tedavi hizmetleri hakkında sorular sordum. Öğrendim ki basınç odası, yalnızca dalgıçların vurgun tedavisinde kullanılan bir yer değilmiş.

Bu merkezlerde uygun görülen hastalara, özel basınç odalarında yüksek basınç altında yüzde 100 oksijen solutularak tedavi uygulanıyor. Dekompresyon hastalığı, karbonmonoksit zehirlenmesi, ani işitme kaybı, diyabetik ayak yaraları ve iyileşmesi güç bazı doku hasarları, hiperbarik oksijen tedavisinin kullanılabildiği rahatsızlıklar arasında bulunuyor.

Elbette her hastaya uygulanabilen bir yöntem değil. Hangi hastanın bu tedaviden yararlanabileceğine, gerekli muayene ve değerlendirmelerin ardından uzman hekimler karar veriyor.

Uzm. Dr. Nisa Örmeci’nin verdiği bilgiye göre Türkiye’de bu hizmeti sunan merkezlerin sayısı 41. Bunlardan birinin Bodrum’da bulunması, kentimiz ve çevre ilçeler açısından gerçekten önemli. Bodrum Devlet Hastanesi bünyesindeki Hiperbarik Oksijen Tedavi Merkezi, gerekli teknik hazırlıkların tamamlanmasının ardından 23 Şubat 2009 tarihinde hasta kabul etmeye başlamıştı. Yaptığım haberden biliyorum. Bugün de dalgıçlardan tutun da ani işitme kaybı yaşayan hastalara kadar farklı sağlık sorunlarında hizmet veriyor.

Bu merkezin kurulmasına öncülük edenlerden bugün hizmeti sürdüren bütün sağlık çalışanlarına kadar emeği geçen herkese teşekkür etmek gerekiyor.

Bir teşekkür de kayıt işlemlerini gerçekleştiren hemşireye, basınç odasında hastalarla yakından ilgilenen Şirvan hemşireye ve görevli uzman teknisyenlere…

Çünkü sağlık hizmeti yalnızca doktorun muayene odasında başlamıyor, orada da bitmiyor. Hastanın karşılandığı ilk andan tedavisinin tamamlanmasına kadar büyük bir ekip çalışması yürütülüyor.

“BİZLER SADECE GÖREVİMİZİ YAPIYORUZ…”

Bodrum Devlet Hastanesi Başhekimi Uzm. Dr. Battal Yıldırım, 15 Temmuz 2025 tarihinde gerçekleşen yönetim değişikliğinin ardından görevi, uzun yıllar başhekimlik yapan Op. Dr. Oğuz Şahin’den devralmıştı.

Marifet iltifata tabidir diyerek, yaşadığım bu sürecin ardından teşekkür etmek için kendisini telefonla aradım.

Bodrum Devlet Hastanesi’nde aldığım sağlık hizmetinden duyduğum memnuniyeti anlattım. Hekimlerin bilimsel yaklaşımını, hemşirelerin ilgisini, teknik personelin özenini ve bütün çalışanların hastalara karşı gösterdikleri duyarlılığı özellikle vurguladım.

Battal Yıldırım’ın yanıtı beni hem duygulandırdı hem de düşündürdü.

Şöyle dedi:

“Bizler sadece görevimizi yapıyoruz. Hekiminden hemşiresine, teknik elemanına ve hatta temizlikçilerine kadar bütün sağlık emekçileri sadece işlerini yapıyorlar ve ellerinden geldiğince de kimi zaman çok zor şartlarda olsa da iyi yapmaya çalışıyorlar. Önemli olan bu yapılan hizmetten vatandaşlarımız memnun kalsın. Bu bize yeter. Sizler de bizim zaten yapmamız gereken görevimizden memnun kaldıysanız ve bize bunu ifade ediyorsanız bundan daha başka ne isteyebiliriz? Sağ olun…”

Ne kadar mütevazı, ne kadar zarif bir yaklaşım…

İşte benim özlediğim kamu yöneticisi anlayışı da bu. Yapılan hizmeti vatandaşa sunulmuş bir lütuf olarak görmeyen, görevini yerine getirmeyi olağan kabul eden, başarıyı yalnızca kendisine değil birlikte çalıştığı insanlara mal eden bir anlayış.

Üstelik ülkemizde sağlık çalışanlarının ağır iş yükü altında, kimi zaman çok zor koşullarda görev yaptıklarını da biliyoruz.

Böyle bir ortamda hastanın kendisini yalnızca bir dosya numarası olarak değil, bir insan olarak hissetmesi çok değerli. Çünkü hastaneye gelen insanın yalnızca hastalığı yoktur. Korkuları vardır, soruları vardır, kaygıları ve en önemlisi de iyileşme umudu vardır.

Bir hekimin doğru değerlendirmesi kadar hastasına güven vermesi, bir hemşirenin mesleki becerisi kadar gösterdiği özen de önemlidir. Kamu hizmetinde denge biraz da budur. Makamın ağırlığıyla insanın alçakgönüllülüğü arasındaki denge…

Programın önceki bölümlerinde siyasetin, toplumsal ahlakın, hukukun ve insan ilişkilerinin bozulan dengesinden söz ettim. Haksızlıkları, yanlışları, vicdanımızdaki aşınmayı anlattım. Ama bu ülkede işini hakkıyla yapan, görevini insana karşı sorumluluk olarak gören insanlar da var. Onları görmezden gelirsek bu kez bizim adalet terazimiz şaşar. İyi yapılan işi takdir etmek de gazeteciliğin sorumluluklarından biridir. Bu nedenle Bodrum Devlet Hastanesi Başhekimi Uzm. Dr. Battal Yıldırım’a, Op. Dr. Nasır Ordubadlı’ya, Uzm. Dr. Nisa Örmeci’ye, hemşirelere, teknisyenlere, odyometri çalışanlarına ve bütün sağlık emekçilerine içtenlikle teşekkür ediyorum.

Elbette görevini tamamlamış olmasına rağmen dostça ve doğru bir şekilde beni yönlendiren Op. Dr. Oğuz Şahin’e de…

Var olun, iyi ki varsınız…

DENGEYİ KAYBETMEDEN KIYMETİNİ BİLMEK…

Gelelim benim durumuma…

Muayeneler, işitme testleri, ilaç tedavisi ve hekimlerin takip süreci devam ediyor. Kortizon tedavisiyle birlikte işitmemde bir miktar iyileşme hissettim. Ancak sağ ve sol kulağım arasındaki fark, uğultu ve seslerin doğallığındaki bozulma henüz tamamen ortadan kalkmış değil. Tedavimin sonucunu şimdiden bilmem mümkün değil. Bunu zaman, yapılacak kontroller ve hekimlerimin değerlendirmeleri gösterecek.

Bu arada benim yaşadığıma benzer şekilde ani işitme kaybı, kulakta uğultu ve baş dönmesi yaşayanların vakit kaybetmeden sağlık kuruluşuna başvurmasının önemini de özellikle vurgulamak istiyorum.

Ama bu deneyim bana çok önemli bir şeyi yeniden anımsattı.

Sağlık, yalnızca hastalanmadığımız günlerin adı değilmiş. Sağlık, sabah yatağımızdan kalkıp yere güvenle basabilmekmiş. Sevdiğimiz bir insanın sesini doğal haliyle duyabilmekmiş. Başımızı çevirdiğimizde dünyanın yerinde durduğunu hissedebilmekmiş. İnsanın iki ayağının üzerinde durabilmesi bile ne büyük bir zenginlikmiş meğer…

Bu görüntüye tekrar bakın lütfen. İncecik bir dalın üzerinde duran dağ keçisini hatırlayın. O küçücük canlı, milyonlarca yıllık evrimsel birikimin kazandırdığı yetenekleriyle yerçekimine karşı dengesini korumaya çalışıyordu.

Biz insanlar ise aklımıza, bilgimize, bilime ve binlerce yıllık uygarlık deneyimimize rağmen kimi zaman kendi hayatımızın, kimi zaman da toplumumuzun dengesini koruyamıyoruz.

Oysa doğa bize önemli bir gerçeği anımsatıyor.

Denge, hiç sarsılmamak değildir. Sarsıldığında yeniden ayakta kalabilmektir.

İnsanın bedensel dengesini yeniden kazanabilmesi için bilime, hekimlere ve sağlık çalışanlarına ihtiyacı var. Toplumun bozulan dengesini yeniden kurabilmek içinse hukuka, adalete, vicdana, akla ve birbirimize…

Ben kendi dengemi yeniden bulmaya çalışıyorum. Dilerim ülkemiz de kaybettiği dengeleri yeniden bulur. Ve dilerim hiçbirimiz sağlığımızın, özgürlüğümüzün, adaletin ve insanlığın kıymetini anlamak için onları kaybetmek zorunda kalmayız.

Dileriz öyle olsun!!!

SON SÖZ: ŞİRAZEMİZİ YENİDEN BAĞLAMAK…

İncecik bir dalın üzerinde duran dağ keçisini yeniden gözünüzün önüne getirin lütfen. O küçücük dalda dengesini koruyabilmek için bütün bedeni uyum içinde çalışıyordu.

İnsan da toplum da öyle…

Bir organın görevini yapmaması bedenin dengesini bozabilir. Bir kurumun görevini yapmaması ise toplumun adalete, hukuka ve birbirine duyduğu güveni sarsabilir.

Lakin arada önemli bir fark var.

İnsan bedenindeki denge bozukluğunun nedenini bilim ve tıbbın yardımıyla araştırır, uygun tedaviyi ararız. Toplumun bozulan dengesini ise yalnızca bir doktora, bir siyasetçiye ya da bir kurtarıcıya emanet edemeyiz.

Çünkü orada hepimizin sorumluluğu vardır.

Adaleti yalnızca kendimiz için değil, başkaları için de istemeliyiz. Doğayı yalnızca bize yarar sağladığı için değil, yaşamın ortak varlığı olduğu için korumalıyız. Dürüstlüğü yalnızca başkalarından beklemekle yetinmemeli, önce kendimiz dürüst olmalıyız.

Zira bir ülkenin şirazesi kaydığında, onu yeniden bağlayacak olan yine o ülkenin yurttaşlarıdır.

Ve unutmayalım… Bence denge, hiç düşmemek değildir. Düştüğümüzde neden düştüğümüzü anlayabilmek, yanlışlarımızla yüzleşebilmek ve yeniden ayağa kalkabilmektir. Ama daha da önemlisi, ayağa kalkarken başkalarını aşağıya çekmemektir. Sağlığınızı, vicdanınızı ve dengenizi korumanızı diliyorum.

Bu haftalık da bu kadar…

Bodrum Sokak TV YouTube kanalımıza ABONE OLMAYI, Instagram ve Facebook’taki Bodrum Sokak TV hesaplarımızı TAKİP ETMEYİ, yayınlarımızı BEĞENMEYİ, PAYLAŞMAYI ve YORUM YAZMAYI lütfen unutmayınız…

Eyvallah…