Kimi Linçlemeli? Nevzat Kanber “Sokak” Yazıları…

Son yılların en popüler alışkanlıklarından biri oldu linç etmek.
Artık bir insanı tanımaya gerek yok. Ne söylediğini tam olarak anlamaya da gerek yok. Bir cümlesini alın, bağlamından koparın, birkaç hakaret ekleyin ve sosyal medyanın önüne atın. Gerisini kalabalık halleder.
Oysa bu ülkenin asıl sorunu, farklı düşünen insanlar değil.
Asıl sorun, birlikte yaşama kültürünü her geçen gün biraz daha kaybetmemizdir.
Madem birilerini topluca ayıplayacağız…
Madem bir toplumsal baskı oluşturacağız…
O halde gerçekten bunu hak edenleri konuşalım.
Yol kenarlarını hafriyat ve moloz dökme alanı gibi kullananları linçleyelim.
Dağın başına, dere yataklarına, orman kenarlarına kamyon kamyon inşaat atığı boşaltanları…
Plajdan ayrılırken arkasında pet şişeler, poşetler, sigara izmaritleri ve yiyecek artıklarını bırakıp gidenleri…
Denize sintinesini boşaltanları…
Koylara çöp atan tekneleri…
Ormanı piknik alanı değil, çöplük zannedenleri…
Çünkü onlar yalnızca çevreyi kirletmiyor; çocuklarımızın geleceğini de kirletiyor.
Trafikte de aynı durum.
Kırmızı ışığı tavsiye olarak görenleri…
Yaya geçidinde durmayanları…
Engelli park yerine “beş dakikadan bir şey olmaz” diyerek aracını bırakanları…
Kaldırımları işgal edip bebek arabasını yola indirmek zorunda bırakanları…
Motosikletiyle kaldırımlarda yarış yapanları…
İşte toplumsal tepkiyi en çok hak edenler bunlardır.
Bir de sessiz mağdurlar var.
Bir tekme attığında konuşamayan…
Bir tas su bekleyen…
Yaz sıcağında aç bırakılan…
Canı yandığında şikâyet edemeyen…
Hayvanlara eziyet edenleri de linçleyelim.
Çünkü merhametini kaybeden bir insanın, insanlıktan da uzaklaşması çok uzun sürmez.
Bir ülkenin medeniyet seviyesi, en zayıfına nasıl davrandığıyla ölçülür.
Çocuğa…
Yaşlıya…
Engelliye…
Hayvana…
Ağaca…
Denize…
Ormana…
Kısacası kendinden güçsüz olana gösterdiği saygıyla…
Bugün farklı düşündüğü için bir insanı linç etmek kolaydır.
Asıl cesaret; yanlış davranışın karşısında durabilmektir.
Asıl medeni tavır; doğayı kirleteni uyarmaktır.
Kuralları çiğneyene “Dur.” diyebilmektir.
Hayvana eziyet edene sessiz kalmamaktır.
Yere çöp atan arkadaşına “Bunu yapma.” diyebilmektir.
Belki de yıllardır yanlış insanları linç ediyoruz.
Çünkü bir insanın fikri sizi rahatsız edebilir.
Ama yere atılan bir çöp hepimizi kirletir.
Kuralsız kullanılan bir araç hepimizin canını tehlikeye atar.
Kesilen bir ağaç, kirletilen bir deniz, yakılan bir orman; siyasi görüş sormaz.
Doğa da, trafik de, vicdan da taraf tutmaz.
Belki de artık insanları düşüncelerine göre değil, vicdanlarına ve davranışlarına göre değerlendirmeyi öğrenmeliyiz.
Çünkü gerçek medeniyet, farklı fikirlere tahammül etmek; doğaya, insana ve hayvana saygısızlığa ise hep birlikte “Hayır!” diyebilmektir.