Karaada’nın Mağarasındaki Kral / Nevzat Kanber “SOKAK” yazıları…

Karaada’nın Mağarasındaki Kral

Ben bir orfozum.
Küçük bir krallığım var.
Karaada’nın eteklerinde, suların serinliğinde, yosun kokulu bir mağarada yaşarım.
Taş duvarlarım mercanla süslüdür. Krallığımda tüm küçük balıklar benim korumamdır. Etrafımda saygıda kusur etmeden bulunan kız balıkları, Makaslar, Sargozlar, Melanurlar gezinir.
Her sabah ışık kırılır suyun üstünde, bin parça altına dönüşür, süzülüp mağarama girer.
İşte o zaman bilirim: deniz yine nefes alıyor.

Ben bu suların en eskilerindenim.
Bir süngercinin nefesini, bir dalgıcın kalp atışını, bir martının gölgesini unutmam.
Hepsi benim krallığımın tarihidir.
Eskiden sessizdi burası.
Kaya balıkları, mürenler, ahtapotlar…
Herkes birbirini tanırdı.
Deniz, bir köy gibiydi.

Ama sonra insanlar geldi.
Önce ağlarını bıraktılar, sonra demirlerini, sonra atıklarını.
Şimdi bazen mağarama plastik bir torba süzülür.
Onu denizanası sanıp beni koruyan küçük balıklar engellemeye çalışır.
İçim sızlar ama elimden bir şey gelmez. Çünkü ben bir balığım, yalnızca hatırlayabilirim.

Bir gün küçük bir çocuk geldi yüzeye.
Gözleri mavi, nefesi taze.
Dibe indi, beni gördü. Bakıştık, göz göze geldik ,belki ne demek istediğimi anlar diye ..
Çünkü o bana zarar vermek için değil, anlamak için bakıyordu.
o an deniz durdu.
Sanki geçmişle gelecek birbirine karıştı.
O çocuğun gözlerinde eski süngercinin izini gördüm.
Belki torunuydu, kim bilir…

O günden beri umut taşırım kalbimde.
Belki bir gün insanlar denizi kirletmeyi bırakır,
belki çocuklar bizimle yeniden konuşur.
Ben hâlâ Karaada’daki mağaramdayım.
Dışarıdan teknelerin uğultusu gelir, motorların sesi suyun damarlarını titretir.
Ama ben sabırla beklerim. Sabırla, sessizce, vakur…

Çünkü bilirim: her deniz bir gün dinlenir.
Ve o gün geldiğinde, ben yine mağaramın kapısına çıkar,
güneşi selamlarım.

Ben bir orfozum.
Küçük bir krallığım var.
Ama kalbim, koca bir deniz kadar büyük.

Nevzat Kanber -Ekim 2025