Demirin Yükü, Kuşun Kanadı, Zamanın Son Durağı – Yıldız Feldman “Sokak” Fotoğraf ve Yazıları…
İnsan, hayatın akışında bazen durup neyi kaçırdığını anlamak ister. Bir gün eski bir garın kenarında, rayların ortasında öylece duran demir kütleye bakarken bunu düşündüm. Devasa, siyah, paslı ama hala ağır ağır buhar tüttüren bir buharlı lokomotif… Makinenin soğuk demirine dokunduğunuzda, yılların biriktirdiği yorgunluğu ve o devasa motorun içine hapsedilmiş binlerce hikayeyi hissedebiliyorsunuz.
Lokomotifin hemen yanı başında, eski kiremit çatılı taş binaya doğru yürüyen iki insan. Biri kadın, diğeri onun elini tutmuş küçük bir kız çocuğu, ikisi de baştan aşağı beyazlar içinde. Zamanın durduğu, siyah beyaz bir dünyada sanki birer umut ışığı gibi süzülüyorlardı. Çocuk adımlarını dikkatle atıyor, kadın ise geçmişe mi yoksa geleceğe mi yürüdüğünü bilmeden ilerliyordu.
Tam o anda, gökyüzünün gri örtüsünü yararak bir kuş sürüsü havalandı. Çırpınan onlarca kanat o ağır demirin, taş binaların ve donup kalmış zamanın üzerine aniden özgürlüğün sesini bıraktı. Demir ne kadar ağırsa, kuşun kanadı o kadar hafifti ve hayat tam da bu ikisinin arasında duruyordu.
Bizler çoğunlukla o ağır lokomotifler gibi geçmişin ve sorumlulukların yükünü sırtlanıp duruyoruz. Oysa başımızı kaldırdığımızda, bir yerlerde her an gökyüzüne havalanmaya hazır bir kuş sürüsünün var olduğunu görğrüz. Gitmekle kalmak, hatıralara tutunmakla yeni adımlar atmak arasındaki tek fark; raylarda sabit kalmayı mı, yoksa kanat çırpmayı mı seçeceğimizdir.
Demir Yükler ve Özgür Kanatlar, hangisi ?


